X
تبلیغات
رایتل
جمعه ها با فیلم: در زمان - برداشت
اینجا همه برداشت ها شخصی است.
جمعه ها با فیلم: در زمان
جمعه 9 تیر 1396 ساعت 11:40 | نوشته ‌شده به دست پرنیان خان زاده

نام فیلم: در زمان (in time)

کارگردان: اندرو نیکول

سال ساخت: 2011

مدت فیلم: یک ساعت و بیست و نه دقیقه برای دیدنش باید زمان در نظر بگیرید.

مناسبِ حال: برای کسانی که به" زمان" اهمیت می دهند و حسابی درگیر سر و کله زدن با این سرمایه ی عاقل پسندِ عاشق کُش هستند.

نمره آی ام دی بی: افتضاح است! برای اینکه خیلی ناامید نشوید از دیدن فیلم، به صلاحدید نویسنده این متن نادیده گرفته می شود.

 "ایده ساختن ساعت به شکل دایره، ایده جادوگری فریبکار بوده است! ساعت خوب، ساعت شنی است! هر لحظه به تو یادآوری میکند که دانه ای که افتاد دیگر باز نمیگردد. اگر روزی خانه بزرگی داشته باشم، به جای همه دکورها و مجسمه ها و ستونها، ساعت شنی بزرگی برای آن خواهم ساخت و میگویم در آن آنقدر شن بریزند که تخلیه اش به اندازه متوسط عمر یک انسان طول بکشد. تا هر لحظه که روبرویش می ایستم به یاد بیاورم که زمان «خط» است نه «دایره»."


محمدرضا شعبانعلی


خلاصه پری فهمِ متن بالا این می شود که عمر محدود است و مهم ترین سرمایه توست که حتی وقتی غذا می خوری باید بدانی این غذایی که داری لقمه لقمه می خوری هم صدقه سر زمانت داری و در اصل "عمرت را داده ای تا نانی به کف آری"، در این فیلم براستی خواهید دید که اینطور است. 

دنبال بازی های درخشان و سناریوی عالی و دیالوگ های مغزسوز نباشید که ندارد! اما چیزی که خیلی خوب دارد "ایده" است که انقدر خوب است که دیگر اصلا حواست را نمی توانی به این بدهی که تیمبرلیک دارد چه غلطی می کند از بس بَد است. انقدر ضربه اولیه فیلم سهمگین است که فقط فکر می کنی خدای من، چقدر راست می گوید این زهرماری درباره زمان.

اگر توانستید از شوک دربیایید حواستان را جمع کنید به گوشه کنارهای فیلم،آدم هایش. به آدمی نگاه کنید که هزاران هزاران ساعت "عمر" داشت ولی نمی خواستش( من مدت ها درگیر این آدم بودم، و اگر خودافشایی هم بخواهم بکنم این می شود که از تمام داستان های فیلم، اینجایش را دوست تر داشتم). بعدش دقت کنید که مرزبندی شهرها، دقت کنید به رفتارهای آدم های بالا شهری و پایین شهری، دقت کنید چه کسانی " عمر نامحدود" دارند، نگاه کنید به ادمی که گند زد به "عمری" که بهش هدیه دادند...

این فیلم را با نگاه نمره بندی و بازیگری نگاه نکنید. این فیلم را "حقیقتی عریان" بدانید. لذت خواهید برد، مطمئنم.



پی نوشت: اگر با جفنگیجات من مایل به دیدن این فیلم نشدید، اینجا پیشنهاد محمدرضا شعبانعلی برای دیدنش را دریابید.

پی نوشت بعدی: یک شِکرکاری کردم این فیلم آنی هال را دیدم. نمی شود یکی به وودی آلن بگوید: برادر من، پدر من، دوست عزیز، نکن.فیلم نساز! کتاب ننویس!

چاپ این مطلب: کلیک کنید

(1 لایک)
نظرات (0)
امکان ثبت نظر جدید برای این مطلب وجود ندارد.
 
آمار
بازدیدکنندگان : 2928