X
تبلیغات
رایتل
یک دست لباس قرضی! - برداشت
اینجا همه برداشت ها شخصی است.
یک دست لباس قرضی!
جمعه 3 شهریور 1396 ساعت 23:38 | نوشته ‌شده به دست پرنیان خان زاده

اصالت مفهومی است که در مقابل عاریت قرار می گیرد( به زعم هایدگر). و به تبع آن انسان اصیل مقابل انسان عاریتی. اما این عاریه بودن به چه معنی است؟ 

عبارت لباس عاریه را بارها شنیده ایم، کسی رفته یک دست لباس برای مهمانی، عروسی یا خواستگاری به امانت گرفته است. احتمالا قد و قواره لباس مناسبش نیست، آستین ها یا درازند یا کوتاه. سر شانه های بد ریخت و بی قواره هم از دور داد می زنند که لباس مال خودش نیست. خیلی هم زرنگ باشد یا اصلا یک دوقلوی هم سان هم داشته باشد، باز هم از جزییات می توان فهمید که لباس را به تن خودش خیاط ندوخته است! اما خود آن فرد چطور؟ او هم احتمالا توی لباس احساس ناراحتی می کند و هر چه زودتر می خواهد قال این مهمانی کنده شود و برود همان پیژامه مامان دوزش را بپوشد.

حالا که این مفهوم عاریتی بودن جا افتاد، لباسی که به زندگی خودمان پوشانده ایم اصیل است و برای تنِ خودمان دوخته ایم یا از دوست و آشنا، معلم و مرشد، مادر و پدر، شرایط اجتماع و اقتصاد، عاریه اش گرفته ایم؟



پی نوشت: پَته دوزی، فعالیتی اصیل که میراث دست زنان هنرمند کرمانی است. من هم با پروازم روحم در رنگ ها و نخ ها تمرین اصالت می کنم. 



چاپ این مطلب: کلیک کنید

(1 لایک)
نظرات (1)
پنج‌شنبه 9 شهریور 1396 ساعت 01:44
تصویر قشنگ و زیبایی هستش. توش زندگی جریان داره
امتیاز: 0 0
امکان ثبت نظر جدید برای این مطلب وجود ندارد.
 
آمار
بازدیدکنندگان : 2928